Bij de ene broker levert een cashsaldo van vijftigduizend euro meer dan duizend euro rente per jaar op. Bij de andere broker levert datzelfde bedrag precies nul op. Dat verschil is geen afrondingsfout, het is een bewuste keuze van het platform waar je belegt.

En het is een keuze die de meeste beleggers over het hoofd zien, simpelweg omdat de aandacht uitgaat naar transactiekosten, productaanbod en de app-ervaring. Toch drukt rente op niet-belegd geld inmiddels net zo hard op je totale rendement als de kosten die je wél op je factuur ziet staan. In een markt waarin de ECB-rente rond de twee procent schommelt en brokers steeds feller concurreren om klanten, is de vraag niet langer óf je rente zou moeten ontvangen, maar waarom sommige partijen dat nog steeds niet doen.

Hoewel een groot deel van de beleggers zijn geld zo snel mogelijk belegt en dus nauwelijks cash aanhoudt bij een broker, geldt dat niet voor iedereen. Dit artikel richt zich juist op de groep die wél regelmatig een saldo op de rekening heeft staan, bijvoorbeeld door periodieke inleg, ontvangen dividenden of het bewust aanhouden van een buffer. Voor hen is rente op cash geen detail, maar een directe factor in het totale rendement, zeker in een omgeving waarin de ECB-rente structureel hoger ligt.

Waarom is rente op cashsaldo ineens zo relevant?

De rentevergoeding op niet-belegd geld bij brokers is relevant geworden doordat de ECB in relatief korte tijd de beleidsrente fors heeft verhoogd en sindsdien op een hoger niveau houdt. Banken verdienen daardoor meer aan het geld dat klanten bij hen stallen. Brokers die over een bankvergunning beschikken, of die samenwerken met partnerbanken, kunnen diezelfde rente deels doorgeven aan hun klanten.

Sommige doen dat ook: Trade Republic, Scalable Capital en BUX keren actief rente uit. Andere brokers, zoals DEGIRO, kiezen er bewust voor om geen rente te vergoeden op het cashsaldo en parkeren het geld in geldmarktfondsen waar de klant geen direct rendement van ziet. Het verschil zit dus niet in wat technisch mogelijk is, maar in het verdienmodel dat de broker hanteert. Voor een belegger die regelmatig cash aanhoudt, bijvoorbeeld omdat dividenden binnenkomen, omdat er op een instapmoment wordt gewacht, of simpelweg omdat er een buffer wordt aangehouden, loopt het verschil over een heel jaar op tot honderden euro's.

Hoeveel rente betalen de populairste brokers in 2026?

De onderlinge verschillen zijn groot en veranderen regelmatig. Trade Republic biedt per maart 2026 een rentevergoeding van 2,75 procent per jaar op cashsaldo tot vijftigduizend euro. Die rente volgt de ECB-depositorente en wordt maandelijks uitgekeerd. Bij Scalable Capital, dat sinds 2025 een eigen bankvergunning heeft onder toezicht van de ECB en BaFin, ontvangen klanten 2,50 procent rente op onbeperkt cashsaldo.

BUX, dat volledig onderdeel is van ABN Amro en een eigen AFM-vergunning heeft, vergoedt 2,25 procent tot honderdduizend euro. Trading 212 betaalt momenteel 2,2 procent op euro-saldo, met dagelijkse uitkering. ABN Amro vergoedt op de eigen beleggingsrekening 1,50 procent tot 1,2 miljoen euro. Saxo Bank biedt alleen rente aan klanten met een Gold-rekening en een kassaldo van meer dan honderdduizend euro, voor de meeste particuliere beleggers dus niet relevant.

Aan de andere kant van het spectrum staan de brokers die helemaal geen rente vergoeden. DEGIRO, nog altijd een van de populairste platforms in Nederland, keert nul procent rente uit op een positief cashsaldo. Het niet-belegde geld wordt ondergebracht in een geldmarktfonds, maar het rendement daarvan komt niet bij de klant terecht. Bij brokers als LYNX en EasyBroker, die op het platform van Interactive Brokers draaien, ontvang je pas rente vanaf een saldo boven tienduizend euro.

Wie daaronder zit, ontvangt niets. Het patroon dat hieruit ontstaat is helder: de nieuwere neobrokers zoals Trade Republic en Scalable Capital gebruiken rente actief als concurrentiemiddel, terwijl de gevestigde partijen het kassaldo eerder als een stille inkomstenbron behandelen.

Waar moet je op letten bij rente van een broker?

Een hoog rentepercentage vertelt niet het hele verhaal. De manier waarop het geld wordt beschermd, verschilt fundamenteel per broker. Bij platforms met een bankvergunning, zoals BUX (via ABN Amro), Scalable Capital en Trade Republic, valt het cashsaldo onder het Europees depositogarantiestelsel tot honderdduizend euro per persoon per bank. Dat biedt dezelfde wettelijke bescherming als een gewone spaarrekening.

Bij brokers zonder bankvergunning, zoals DEGIRO of LYNX, wordt het kassaldo ondergebracht bij externe partijen, vaak in geldmarktfondsen of bij partnerbanken. De bescherming werkt dan anders: het geld valt niet automatisch onder het depositogarantiestelsel, maar onder de regels voor beleggersbescherming. Dat is niet per definitie onveilig, maar het is wel een ander juridisch kader dat beleggers moeten begrijpen voordat ze grote bedragen op een beleggingsrekening laten staan.

Daarnaast speelt variabiliteit een rol. De rentes die brokers bieden zijn vrijwel altijd variabel en volgen de ECB-rente. Dat betekent dat een daling van de beleidsrente direct doorwerkt in de vergoeding die je ontvangt. Trade Republic heeft expliciet aangegeven de ECB-depositorente te matchen, waardoor je als klant weet waar je aan toe bent, maar ook weet dat de vergoeding kan dalen. Sommige brokers, zoals Scalable Capital, bieden inmiddels zelfs meer rente dan de ECB-depositorente, wat suggereert dat ze de rente deels als marketinginstrument inzetten. De vraag is hoe lang dat houdbaar is als de marges smaller worden.

Wat betekent dit fiscaal voor Nederlandse beleggers?

De fiscale behandeling van rente bij brokers is een punt dat veel beleggers over het hoofd zien. Cash op een beleggingsrekening telt in box 3 mee als vermogen, net als spaargeld op een bankrekening. Het verschil zit in de categorie: spaargeld bij een bank valt onder het lage fictieve rendement, terwijl beleggingen een hoger forfaitair rendement kennen.

Trade Republic en Scalable Capital hebben bevestigd dat het cashsaldo op hun platform fiscaal als spaargeld wordt aangemerkt, niet als belegging. Dat is gunstig, want het fictieve rendement op spaargeld is aanzienlijk lager dan op beleggingen. Bij brokers die het kassaldo in een geldmarktfonds onderbrengen, zoals DEGIRO, is de situatie complexer. Het geldmarktfonds kan als belegging worden aangemerkt, waardoor het vermogen zwaarder wordt belast, ook al levert het voor de klant feitelijk geen rendement op. Dat is een paradox die weinig beleggers zich realiseren: geld dat nul procent rente opbrengt, kan fiscaal toch als belegging worden belast.

Hoe verandert de brokermarkt door rente op cash?

De opkomst van rente op cashsaldo als concurrentiemiddel past in een bredere verschuiving. Europese neobrokers groeien niet langer alleen op lage transactiekosten, ze bouwen complete financiële ecosystemen met bankvergunningen, betaalrekeningen en spaarproducten. Trade Republic heeft inmiddels meer dan acht miljoen klanten in Europa en biedt naast beleggen ook een betaalrekening met VISA-debitcard aan. Scalable Capital beheert meer dan tien miljard euro en heeft een eigen banklicentie.

Het onderscheid tussen broker en bank vervaagt daarmee snel. Voor traditionele brokers als DEGIRO en Saxo ontstaat hierdoor een strategisch dilemma. Ze kunnen de rentewedloop negeren en hopen dat hun klanten het verschil niet opmerken, of ze kunnen hun model aanpassen en zelf rente gaan vergoeden, wat direct ten koste gaat van hun marges.

Wat opvalt is dat de belegger die dit verschil het hardst voelt, niet de actieve daytrader is die nauwelijks cash aanhoudt, maar juist de lange-termijnbelegger die periodiek inlegt, dividend ontvangt en een buffer wil aanhouden. Precies de doelgroep dus die bij vrijwel elke broker het leeuwendeel van het klantenbestand vormt. Als de ECB-rente de komende jaren stabiel blijft of zelfs stijgt door aanhoudende inflatiedruk, iets wat gezien de geopolitieke onrust en energieprijzen niet ondenkbaar is, dan wordt rente op cashsaldo geen bijzaak meer maar een basisverwachting. Brokers die dat niet bieden, zullen steeds moeilijker kunnen uitleggen waarom ze het geld van hun klanten wel gebruiken, maar de opbrengst niet delen.